امسال سال عجیبی بود واسه من،نمی گم بد بود ولی یه جورایی خاص بود.تقریبا میشه گفت که شانس با من قهر کرده بود،یعنی به هر چیز که میشه گفت بد شانسی سر من میومد،کلا اگه از چند تا اتفاق میمون  و مبارک این سال بگذریم،سال خوشحال کننده ای نبود به اون صورت و قطعا بیشترین سختی ها رو تو این سال کشیدم.فکر کنم در این مورد اکثرا موافق باشید که هر سال از سال پیشش سخت تره یا یه جورایی سال های قبل تر پر خاطره تر بودند...البته شاید این فقط یه احساس باشه؛ولی من بهش اعتقاد دارم.

در اخر برای همه عزیزان ارزوی سالی پر از سلامتی،پر از موفقیت،پر از خاطره های خوش،پر از سربلندی،پر ازخوشحالی،پر از عشق، پر از لطافت و...دارم.روی همتونو می بوسم.ایشالله که به ارزوهاتون برسید.

من تا چند روز پیش فکر میکردم که این رسم بازمونده از دین زرتشتیه ولی مثل اینکه ماجرا جور دیگه ای هست.چون که گویا زرتشتی ها اصلا پرش از روی اتش رو زشت می دونن(به علت تقدس اتش) و کلا اعتقاد دارن که ۴شنبه سوری بعد از ورود اعراب به ایران شکل گرفته.زرتشتی ها فقط ۵ روز اخر سال رو اتش روشن می کردند تا روح نیاکانشون رو به خونه هاشون دعوت کنند.روز ۴شنبه هم که در عقاید اعراب روز نحسیه...پس بعد از ورود اعراب به ایران این عقیده خرافی با اتش روشن کردن های اخر سال قاطی شده و این ۴شنبه سوری به وجود اومده(البته اینجوری به نظر میاد)

همونجور که میدونید چندین سال هست که دیگه ۴شنبه سوری اون حال و هوای قبلی رو نداره و بیشتر به یه جنگ شبیه شده که اینم دلایل فرهنگی خاص خودشو داره و با یک روانشناسی و کمی فرهنگ سازی قابل حله ولب متاسفانه مسئولین ما با یک رفتار منفعل میگن که اصلا امشب بیرون نرید و بیشتر قصد دارن این مراسم رو منزوی کنن...

این از ۴شنبه سوری...ولی چیزی که این امروز خیلی باهاش حال کردم بازی call of duty 2 بود.بعد از ماهها به دنیای بازی برگشتمو با یک بازی به سبک action first person فعالیت خودمو اغاز کردم.واقعا که خیلی حال میده بخصوص که خاطرات جنگ جهانیمونم زنده شدمن این بازی رو به همه عزیزان بالای 16 سال توصیه میکنم تا ازش لذت ببرید.

نکته فرا اخلاقی:بشینید گیم بزنید عشق دنیا رو بکنید،4شنبه سوری خطر داره

دفعه اول كه زنگ زد خونمون و بدون حرف شروع كرد به تار زدن گفتم مثل همه مزاحم هاي تلفني از سرش ميفته.  ولي نيفتاد . دو ماه هر روز سر ساعت 4 عصر دقيقاً وقتي كه خونه تنها بودم زنگ مي زدو بدون اينكه چيزي بگه فقط شروع مي كرد به تار زدن. ديگه بهش عادت كرده بودم. يه جورايي بدم هم نمي اومد . هم از تنهايي در ميومدم وهم بلاخره منم نوبت عاشقيم بود ديگه. گفتم حتماً بايد پسر خوشگل و باحالي باشه . يه جورايي عجيب، اهل مطالعه ، موسيقيدان ... منم حرفي نمي زدم و فقط به آهنگش گوش مي دادم. خيلي زيبا تار مي زد.

 يه روز بهش گفتم اين طوري كه نمي شه. ميشه همو ببينيم؟ زبونش واسه اولين بار باز شدو قبول كرد . قرار گذاشتيم . فرداش، پارك ساعي ، ساعت 4 عصر ، سر صندلي هميشه خالي پشت مسجد. من زودتر رفته بودم و هي به اين ساعت مچي لامصبم نگاه مي كردم. يه هو مثل اينكه قند تو دلم آب شه ، نه مثل اينكه سركه تو دلم بجوشه احساس اضطراب كردم. يه پسري داشت بهم نزديك مي شد . درست همون طوري كه فكرمي كردم. موهاي ژل زده ، خوش تيپ به تمام معنا . تي شرت Celvin Klein ، كتوني هاي خوشگل ، ماركشو نتونستم بخونم. گفت : ببخشيد خانم ، ميتونم كنارتون بشينم. منم گفتم بله .

مثل پشت تلفن ساكت و بي حرف بود . من شروع كردم به حرف زدن در مورد هوا و پارك و اين چيزا . زياد حرف نمي زد . بهش گفتم درست همون طوري هستي كه فكرشو مي كردم ، اما هديه ت رو واسم نياوردي ؟ هموني كه قولشو پشت تلفن داده بودي . يه تابلو . درسته؟ گفت : بزرگ بود نتونستم بيارمش . ولي خونمون همين نزديكياست . نمياي بهت نشونش بدم؟ گفتم : اما من واست هديه ت رو آوردم. يه عينك دودي .

وقتي داشتم كادوشو باز مي كردم ، 20 متريمون يه پسر جوون كور با عصا و يه تابلو بغلش به صندلي نزديك مي شد . دو رياليم افتاد . سرمو اين طرف كردم كه درگوش  پسره بگم پاشو بريم  يه قدمي بزنيم كه ديدم پسره نيست. آه فقط يه رؤيا بود .

 پسر كور داشت بهم نزديك مي شد . پرسيد : ببخشيد اينجا خانوم جووني نشسته ؟ كه جوابش رو ندادم. با صداي بلنتر پرسيد و باز هم جوابشو ندادم. تا اينكه رفت. ولي تابلوشو كنار نيمكت گذاشت و رفت. سرمو پايين انداختم و تو تابلو فقط يه سيب گاز زده ديدم.

سيب گاز زده اي كه سياه رنگ شده بود ...

راستش من زیاد انتظار نداشتم بازی قشنگ بشه،چون چلسی حتی وقتی عقبه هم دفاع می کنه!واقعا جالبه اونا گل می خواستن بارسا حمله می کرد!واقعا تو مخ مورینیو چی میگذره؟بعد اینکه گل می خورن ور می داره هوس(هوت)رو میاره تو زمین میذاره اون جلو که هد بزنه!صد رحمت به علی اصغر های خودمون.طفلک جنبه باختم نداره،این دفعه دیگه بهونش چیه؟یه پنالتی کاملا غلط هم که براشون گرفتن.(من همیشه میگم این دکتر مارکوس مرک هیچی بارش نیست،قبول نمی کنید!)

کلا مدتی هست که رونالدینیو افت نسبی داشته ولی حتی مرده این بازیکنم می ارزه به روبن و امثالش،و عجب گلیم زد!جان تری و پیتر چک اسگل شدن!(به معنای واقعی کلمه).سامی اتوو هم که میتونست یه گل به همون قشنگی بزنه که از بد شانسی خورد به تیر.

همه چیز تو دست بارسا بود،چلسی هیچ کاری نتونست بکنه تا یه بار دیگه ثابت بشه که فوتبال یعنی زیبایی،خلاقیت،طراوت....ارزو داشتم بعد گل رونی تو نوکمپ باشم.

ولی بازم چلسی شانس اورد که ژاوی مصدوم بود و مسی هم مصدوم شد که واقعا هم جای خالیشون دیده میشد تو زمین.

در اخر:مورینیو حیا کن فوتبال رو رها کن،برو چمن اب بده!

پیوست:واقعا حیف شد که پویول جنگنده ترین بازیکن دنیا از بازی بعد محروم شد.تعصب زیادی هم دردسر ساز میشه؟....؟

۱)ذهن و خیال:واقعا سرمایه بزرگیه که هر کسی فکر و ذهن و خیالش فقط برای خودشه،بزرگترین فاجعه این بود که انسان هیچ راهی برای تخیل کردن نداشت.اگه رویا پردازی های ذهن ادم هم فقط برای خودش و ذهن خودش نبود،فاجعه عمیق تر می شد.

۲)دوست خوب:حتی داشتن یه رفیق با مرام و با معرفت میتونه برای هر انسانی بزرگترین سرمایه باشه،دوستی که همیشه با ادم بمونه...

۳)سلامتی:اینم که کاملا مشخصه و نیاز به توضیح نداره...

۴)داشتن روحی لطیف:تو این دنیا که همه چی مبهم و و گیج کننده به نظر میاد،فقط لطافت هست که میتونه به کمک هر انسانی بیاد.لطیف بودن معنی بسیار عمیقی داره و در برگیرنده بسیاری از صفات برتر انسانی هست.

۵)داشتن خشونت ذاتی:همییشه همه چیز با لطافت حل نمیشه چون همه لطیف نیستند و این مشخصه.ادم باید ازاد باشه،باید قانون خودش رو اجرا کنه،باید شیوه درست رو برقرار کنه...و اینا بدون خشونت قابل دسترسی نیست.اگه هر انسان لطیفی قدرت و خشونت لطیف کردن جامعه رو داشت،اجتماعی ایده ال داشتیم.

۶)امید:هر کس برای ادامه راهش به امید نیاز داره،هر چند کور سویی از امید،هر چند که در کمال نا امیدی امید داشته باشه.

۷)خود کشی:این اخرین سرمایه هر انسانیه.وقتی که دیگه همه سرمایه هاشو از دست داده،وقتی که دیگه هیچی نداره برای باختن،اون وقت فقط همین سرمایه رو داره...همین و بس.

من یه چیزایی رو قبول ندارم،اینکه مثلا تو یه نگاه عاشق یه نفر بشی....یا مثلا وقتی میبینیش دلت یجوری بشه... یا مثلا سرتو بندازی پایین...نمیدونم از این چیزا دیگه.یعنی بدون اینکه کوچکترین اشنایی با شخص مقابل داشته باشی صرفا از روی چهره بگی که من عاشقم چون که همش به فکرشم،خوابشو می بینم،نمی تونم تو چشاش نگاه کنم....

به نظرم عشق بالا تر از این حرفا باید باشه،یعنی چیزیکه تو شعرا انقد بالا بردنش،در موردش قصه ها نوشتن،تو راهش مردن....نمی دونم واقعا عشق چیه! اونی که من میگمه یا اونی که اون میگه..!

الان می گین ببینید کی داره این حرفا رو میزنه!خودش اخر حسی های دنیاست اومده داره واسه ما....

اره.من خودم موندم واقعا!اگه منطقه پس حس کجاست؟اخه کدومش درسته؟

یه ماه پیش یه دوستی ازم پرسید:فکر می کنی عاشق بشی یه روزی؟منم خیلی سریع و مطمئن گفتم اره!حالا اصلا توش موندم که کی به ادم میگن عاشق...عین این شعر و قصه هاست یا اینکه از جنس دیگه ایه.ولی هر چی که هست مطمئنا توش لطافت هست....شاید شنیده باشید؛از چند تا بچه پرسیده بودن:عشق به چه معنی هست؟جوابای جالبی داده بودن:

ـ عشق یعنی انکه برای خوردن غذا با کسی بیرون میروی و بیشتر چیپس خود را به او میدهی بدون اینکه توقعی داشته باشی.

ـ عشق یعنی انکه به کسی میگویی از لباسش خوشت امده است و او از ان پس همیشه انرا می پوشد.

ـ عشق یعنب انکه وقتی مامان برای بابا قهوه درست میکند برای اطمینان از خوبی طعش،کمی از ان می نوشد.

ـوقتی کسی شما را عاشقانه دوست می دارد شیوه بیان اسم شما در صدای او متفاوت است و تو می دانی نامت در لب های او ایمن است.

ـ عشق انست که در اوج خستگی لبخند را به لبانت می اورد.

واقعا که خوب گفته بودن....

و در اخر هم میمیرم اگه این جمله رو نگم که:عاشقا ادمای متوسطی هستند که با تعریف از هم خودشونو بزرگ می کنن.

                                     به نام خداوند ایثار و انصاف

به لطف خدا این ویلاگ رو راه اندازی کردم،امیدوارم با نظرات خوذتون منو تو اینکار یاری کنید.