مزیت اصلی رپ رک بودنشه.یعنی خیلی راحت همون حرفی رو که میخوای میگی و میری.از هر کی هم بدت میاد صاف فحش میدی و تف میکنی تو صورتش.کل کل بین همه خواننده های دیگه هم وجود داره ولی این مزیت رپ هست که میتونی همه احساست رو بیان کنی و به بهترین نحو نفرت خودتو از شخص مقابل اعلام کنی.و اصولا رپ اعتراضی و کوبنده بهترین نوع رپ هست.نه اینکه خاله زنکی بری پشت سر طرف مصاحبه کنی.حالا این قضیه توسط همون عده اکثریت اسگلی که گفتم منحرف شده و دچار افراط و عدم ظرافت شده که باز به همون مساله بر میگرده.
یکی دیگه از مزایای رپ وجود حس طنز هست.خیلی از مشکلات اساسی رو به صورت طنز میشه بیان کرد که هم خندید،هم گریه کرد...واصولا آهنگی که آدم باهاش حال کنه و بخنده به نظر من موفقه.دیس کردن هم بیشتر به این بر میگرده.یعنی یکی اون یکی رو مسخره میکنه،بقیه میخندن و میگن چه باحال!حالا هر چی فنی تر دیس کنه کارش قوی تره ولی فقط چند تا دیس ترک موفق تو رپ فارس داریم.دیس کردن کار فوق العاده لذت بخشیه که ریشه در مسایل روحی داره و نمیشه به راحتی ازش گذشت:دی
یه ایرادی که به رپرها میگیرن اینه که مطالعه و تحصیلات کافی رو این سبک ندارن.ولی این کاملا مردوده چون همش چند ساله که رپ فارسی باب شد و هیچ کس تخصص کافی روش نداره،به جز رپرهای موفق فعلی که هیچ کدوم تو این زمینه تحصیل نداشتن و با تمرین و پیشرفت به اینجا رسیدن.نمونه بارزش رضا پیشرو هست که اصلا تو مدرسه ترک تحصیل کرده ولی الان فوق العاده موفقه.
توی ایران بر خلاف امریکا رپ بین مردم مرفه شکل گرفته.طبعا به جای اعتراض به داف بازی و کل کل بیشتر فکر میکنن.ولی با همه اینا رپ فارس شکل خودشو پیدا کرده و توسط بزرگان این سبک با بیشترین سرعت در حال پیشرفته،با مفهومی مناسب و آهنگ هایی ایرانی.اگه امکانات بهتری داشته باشیم،به نظرم به جاهای خوبی خواهیم می رسیم.
رپ به عنوان یک سبک،چیزی جدا از موسیقی ایران نیست و جا داره که بهش جدی تر نگاه کنیم.حذف رپ به دلیل رپ بوش یه کار بی نتیجه و امکان ناپذیره.باید رپ رو حمایت کرد...هر چند به نظر من اگه ولش کنن به حال خودش نتیجه بهتر میشه چون راه خودشو پیدا کرده.
من کاری به نحوه شکل گیری موسیقی رپ تو امریکا و بین سیاهپوستا ندارم،زیاد هم رپ اونا رو دنبال نمی کنم،چون اصولا زیاد با سیاهپوستا حال نمیکنم.اونجا به دلایلی این سبک پا گرفت ولی تو ایران به دلایل دیگه ای...
به نظر اکثر کارشناسا،برای اولین بار یه چیزی شبیه به رپ تو ترانه های سندی استفاده شد.البته اون رپ با اینی که الان هست زمین تا آسمون فرق داره ولی مقدمه کار به نظر من هم از اونجاها بود که یکی یجوری که حال میکرد و به زبان ساده مشکلات جامعه رو بیان میکرد و به نظرم خیلی هم موفق بود.من خودم از طرفدارای سندی هستم،چون هم مفهوم دارن هم قشنگن.حالا اگه چند تا روشنفکر نما هم بگن که فلانه و بهمانه به خودشون ربط داره ولی از نظر من جزو بهترین گروههای موسیقی ایرانی هست.
ولی رپی که بیشتر شبیه رپ فعلی هست میشه گفت توسط شایان شروع شد.شایان چند تا آهنگ نسبتا خوب که از نظر محتوا هم بد نبودن بیرون داد ولی بعدش تقریبا از رپ ناپدید شد.تو همون موقع ها دیو هم چند تا آهنگ با این سبک بیرون داد که تقریبا آشغال بودن ولی چون مفهوم سیاسی و ضد حکومتی داشتن بین مردم مشهور شد.سروش لشکری (هیچ کس)هم اون اوایل چند تا آهنگ انگلیسی بیرون داده بود که کیفیت نازلی داشتن.(صدای سروش اون موقع هنوز انقد کلفت نشده بود:دی) ولی مدتی بعد چند تا آهنگ بیرون داد که روی آهنگ های خارجی خونده بود و بیشتر به یه سبک خنده داری بودن که مظمون نسبی هم داشت.با وجود اینکه از نظر تکنیکی ضعیف بودن ولی من به شخصه خیلی باهاشون حال میکنم و اونا رو شروع رپ فارس میدونم،آهنگایی مثل بکس خلاف و وجدان.
بعد اینا میرسیم به اواخر سال ۸۳ و شروع ۸۴.تو این مدت کم کم رپ داره پا میگیره...بعضی از اینایی که الان شاخ شدن اون موقع تو خونشون آهنگ ضبط میکردن از جمله رضا تری پاک یا همون پیشروی الان...ابلیس تو مشهد واسه خودش کل کل میکرد،گروه معروف ضد بازی هم آهنگای اولشون رو بیرون داده بودن که تا حد زیادی داشتن معروف میشدن...این وسط یه آلبوم از امزیپر بیرون اومد که از نظر محتوا به شدت خوب بود و رپ فارس رو از این حیث متحول کرد ولی چند تا ضعف بزرگ داشت.یکی اینکه رو بیت خارجی خونده بود و خودش آهنگ نساخته بود یکی دیگه هم اینکه شعر و تکست یکی دو تا آهنگ معروفش مال مریم حیدرزاده بود که همین دست مایه ای برای مخالفینش شد...امزیپر هم بعد این آلبوم محو شد.ولی این وسط چند تا آهنگ از هیچ کس بیرون اومد که به عنوان آلبوم پدر خانده معروفه و این آلبوم که سرآغاز پدر خاندگی سروش برای رپ ایران بود از هر نظر خوب بود و جزو بهترین آهنگای رپ فارس تا به حساب میاد و به نظر من بهترین آهنگای هیچ کس تو این آلبومه...
بعد این کم کم رپ فارس جا افتاد و افرادی مثل پیشرو آهنگای خیلی خوبی بیرون دادن(از جمله واقعیت) و دیگه رپ فارس مشهور شد.هر کی با مامانش قهر کرد اومد و رپ خوند.بزرگای رپ هم تا تونستن آهنگ خوندن و سال ۸۵ آلبوم جنگل آسفالت هیچ کس بیرون اومد که به نوعی اولین آلبوم کامل رپ فارس بود.همه آهنگاش توسط مهدیار ساخته شده بود و سعی کرده بودن یه نوع آهنگ رپ ایرانی در بیارن که حاصل کار چند تا آهنگ سنگین بود و متاسفانه این آلبوم زیاد نترکوند.یکی دیگه از آهنگ سازهای رپ فاری علیرضا جی جی هیست که انصافا آهنگاش فوق العاده کره هستن و بهترین نمونش هم آهنگای بریم فضا و بی حس زد بازی هست.امسالم که آلبوم جهنم ساکت پیشرو اومد و تقریبا آخرین دستاورد رپ فارسی هست که واقعا آلبوم خوبی هم شده و من این آلبوم رو به اکثر آلبوم های پاپ ترجیح میدم.پیشرفت رپ فارسی تو این ۳-۲ فوق العاده بود.