مزیت اصلی رپ رک بودنشه.یعنی خیلی راحت همون حرفی رو که میخوای میگی و میری.از هر کی هم بدت میاد صاف فحش میدی و تف میکنی تو صورتش.کل کل بین همه خواننده های دیگه هم وجود داره ولی این مزیت رپ هست که میتونی همه احساست رو بیان کنی و به بهترین نحو نفرت خودتو از شخص مقابل اعلام کنی.و اصولا رپ اعتراضی و کوبنده بهترین نوع رپ هست.نه اینکه خاله زنکی بری پشت سر طرف مصاحبه کنی.حالا این قضیه توسط همون عده اکثریت اسگلی که گفتم منحرف شده و دچار افراط و عدم ظرافت شده که باز به همون مساله بر میگرده.
یکی دیگه از مزایای رپ وجود حس طنز هست.خیلی از مشکلات اساسی رو به صورت طنز میشه بیان کرد که هم خندید،هم گریه کرد...واصولا آهنگی که آدم باهاش حال کنه و بخنده به نظر من موفقه.دیس کردن هم بیشتر به این بر میگرده.یعنی یکی اون یکی رو مسخره میکنه،بقیه میخندن و میگن چه باحال!حالا هر چی فنی تر دیس کنه کارش قوی تره ولی فقط چند تا دیس ترک موفق تو رپ فارس داریم.دیس کردن کار فوق العاده لذت بخشیه که ریشه در مسایل روحی داره و نمیشه به راحتی ازش گذشت:دی
یه ایرادی که به رپرها میگیرن اینه که مطالعه و تحصیلات کافی رو این سبک ندارن.ولی این کاملا مردوده چون همش چند ساله که رپ فارسی باب شد و هیچ کس تخصص کافی روش نداره،به جز رپرهای موفق فعلی که هیچ کدوم تو این زمینه تحصیل نداشتن و با تمرین و پیشرفت به اینجا رسیدن.نمونه بارزش رضا پیشرو هست که اصلا تو مدرسه ترک تحصیل کرده ولی الان فوق العاده موفقه.
توی ایران بر خلاف امریکا رپ بین مردم مرفه شکل گرفته.طبعا به جای اعتراض به داف بازی و کل کل بیشتر فکر میکنن.ولی با همه اینا رپ فارس شکل خودشو پیدا کرده و توسط بزرگان این سبک با بیشترین سرعت در حال پیشرفته،با مفهومی مناسب و آهنگ هایی ایرانی.اگه امکانات بهتری داشته باشیم،به نظرم به جاهای خوبی خواهیم می رسیم.
رپ به عنوان یک سبک،چیزی جدا از موسیقی ایران نیست و جا داره که بهش جدی تر نگاه کنیم.حذف رپ به دلیل رپ بوش یه کار بی نتیجه و امکان ناپذیره.باید رپ رو حمایت کرد...هر چند به نظر من اگه ولش کنن به حال خودش نتیجه بهتر میشه چون راه خودشو پیدا کرده.